Toplumumuzda alkol bağımlılığı yaşayan birine, hatta onun eşine ve çocuğuna bile çoğu zaman saygı gösterilmiyor. İnsanlar kınıyor, uzaklaşıyor. Ben artık herkesin karşısında rahatlıkla “Evet, benim eşim alkolik ve ben her koşulda onun yanındayım.” diyebiliyorum. Hikâyemi paylaşmak benim için kolay değil. Çok özel ve çok ağır bir hikâye. Bu yüzden ismimi kullanmadan anlatılmasını tercih ediyorum. 

 

Bazen düşünüyorum, platformdaki paylaşımlar esnasında söz alıp kendi hikâyemi anlatsam mı diye. Sonra vazgeçiyorum. Çünkü yaşadıklarımın birilerini tetiklemesinden, acıtasyon yaptığım düşünülmesinden çekiniyorum. Ama bir yandan da bu hikâyeyi anlatmak istiyorum. Çünkü Zeynep Aksoy Reset platformun hayatımdaki etkisi gerçekten kartopu gibi büyüdü.

 

Eşim öleceğini bile bile içmeye devam ederken, onun yanında şefkatle ve sadece bir eşlikçi olarak kalabilmek benim için muazzam bir çabaydı. Ben bilmiyordum ama sizinle öğrendiklerim bu yolu kolaylaştırmış. Bir gün eşim kendi isteğiyle “evet” dedi hayata. Yolumuz uzun. Nereye gideceğimizi bilmiyoruz. Sonunu da biliyoruz. Ama bugün eşimle hiç olmadığımız kadar mutluyuz. Çünkü benim ona bakışım değişti. Onun da masum olduğunu, böyle bir hayatı kendisinin de istemediğini görmeye başladım. Ona ve yaşadığı hayata saygı duydukça sevgim ve şefkatim de büyüdü.

 

Toplumumuzda alkol bağımlılığı yaşayan birine, hatta onun eşine ve çocuğuna bile çoğu zaman saygı gösterilmiyor. İnsanlar kınıyor, uzaklaşıyor. Ben artık herkesin karşısında rahatlıkla “Evet, benim eşim alkolik ve ben her koşulda onun yanındayım.” diyebiliyorum. Çünkü onun annesi ve ailesi destek olmuyor. Benim ailem de Türkiye’de. Bir noktada bu platformun benim için ne anlama geldiğini fark ettim:

 

Siz benim ailem oldunuz.

 

Bir gece hastanede sabahladığımızı hatırlarsınız. Gecenin sonunda bir de kanser teşhisi aldık. O an kendimi nasıl regüle ettiğimi size anlatmıştım. Neyse ki teşhis yanlış çıktı ve biraz olsun rahatladık. Ertesi gün sizin sohbetiniz vardı. Orada yaşadıklarımı paylaştım. Çünkü anlatıp içimden çıkarmam gerekiyordu. Kimse sürekli dert dinlemek istemiyor. Ben de çoğu zaman anlatmıyorum. Ama bazen insanın gerçekten anlatmaya, duyulmaya ihtiyacı oluyor. İçinde birikenler taşıyor ve doğru bir yer bulduğunda dışarı çıkıyor.

 

Benim için bu platform böyle bir yer oldu.

 

Neler olduğunu elbette tam olarak bilmiyorum. Ama son aylarda sizin ve platformun etkisiyle kalbimin büyüdüğünü hissediyorum. Ve sanki o kalpten çıkan ışığı artık çevremdeki insanlar da görmeye başladı. Son zamanlarda birçok kişi sesimde, duruşumda ve varlığımda bir şefkat, bir şifa olduğunu söylüyor. Gruptaki kadınlar bile bazen “Sen hiçbir şey yaptırmadan sadece konuşsan bile rahatlıyoruz.” diyorlar.

 

Kalbimden akan şeyin gerçek olduğunu biliyorum. Sahte olsaydı, hissedilirdi. Şimdi bana iyi geleni başkalarıyla paylaşmak istiyorum. Çünkü bana zamanında uzatılmayan elleri ben başkalarına uzatmak istiyorum. Gücüm yettiğince.

 

Ve sanırım benim dönüşümüm tam olarak burada başlıyor.

Ayşe